I close my eyes and I improvize
Bijna een maand geleden trok ik met Tjeu richting Århus te Denemarken in de hoop de volgende nieuwe Deense revelatie te ontdekken. Nu, die trips zijn betaald en je wordt ginder goed verzorgd dus echt reden tot klagen is er niet. Op het feit dat er dit jaar absoluut niks te ontdekken viel na.
Het niveau lag over gans de lijn laag en als er al iets bovenuit stak haalde dat zelfs onze standaard niet (of was het een slechte kopie van iets dat we al kenden).
Maar de eerste avond programmeerden ze ginder zoals elk jaar (voor hen) buitenlandse bands. En de geprogrammeerde Belgen waren deze editie Madensuyu, Dez Mona en The Bear That Wasn’t.
Die eerste twee waren even degelijk als dat ze dat hier zijn, maar die laatste had ik enkel nog maar een paar jaar geleden gezien als voorprogramma van Kimya Dawson en was me eerlijk gezegd niet bijgebleven.
Ik wist wel dat dat hij bezig was met een project waarbij hij 365 dagen lang huiskamerconcerten geeft en met de fiets rondtrekt (de zot was tot in Denemarken gefietst) en dat die Tjeu van hierboven me al 100 keer had gezegd die CD te beluisteren.
Het was begod het tweede concert dat we ginder op Deense bodem zagen, maar het is nooit nog beter geworden. Voor wie van Bright Eyes, Nick Drake of Tom McRae houdt een absolute aanrader.
