And then you smiled for a second
Deze week las ik ergens dat er één of andere professor het verband had gelegd tussen muziek en het soort podiums dat een groep bespeelt. Ik vind de link niet direct terug maar het kwam erop neer dat U2 wel heel lullig zou lijken als ze op dat gigantisch spinpodium ingetogen folk zouden.
Van het omgekeerde hou ik wel. Toen ik White Lies voor de eerste keer zag in Groningen (en toen ik hun CD nog niet begehoord was) stond daar een band die ten eerste veel te arrogant waren voor hun status toen, en ten tweede muziek maakten die te groots klonk voor een nochtans al redelijk grote zaal. Muziek die smeekte om stadiums en festivals.
Maar om op die professor zijn theorie terug te komen. Om het half jaar geraakt Disintegration van The Cure terug in mijn daily rotationlijst. En die groep heeft niet op grote zalen, festivals of arena’s gemikt toen ze dat meesterwerk maakten maar ineens op heel ‘t heelal.
Hoor dat openen, episch.
