Deze week las ik ergens dat er één of andere professor het verband had gelegd tussen muziek en het soort podiums dat een groep bespeelt. Ik vind de link niet direct terug maar het kwam erop neer dat U2 wel heel lullig zou lijken als ze op dat gigantisch spinpodium ingetogen folk zouden.
Van het omgekeerde hou ik wel. Toen ik White Lies voor de eerste keer zag in Groningen (en toen ik hun CD nog niet begehoord was) stond daar een band die ten eerste veel te arrogant waren voor hun status toen, en ten tweede muziek maakten die te groots klonk voor een nochtans al redelijk grote zaal. Muziek die smeekte om stadiums en festivals.
Maar om op die professor zijn theorie terug te komen. Om het half jaar geraakt Disintegration van The Cure terug in mijn daily rotationlijst. En die groep heeft niet op grote zalen, festivals of arena’s gemikt toen ze dat meesterwerk maakten maar ineens op heel ‘t heelal.
Omdat we toch in het stramien van een videoclip per dag zitten deze. Daarstraks moest ik eraan denken dat dit één van de beste clips ooit is.
Het zit zo. Vorige week hadden we op m’n werk een afscheidsfeestje en het was mijn bedoeling helemaal niet lang te blijven want ik moest nog naar de GB. Maar cliché cliché, voor ik het goed en wel wist (ik wist het op dat moment niet meer goed en wel) was het bijna ochtend en nog voor ik thuis was had ik m’n fiets vakkundig kapot gereden (ik weet wel niet hoe).
In elk geval. Tot ik mijn fiets bij de fietsenwinkel krijg ben ik aangewezen op de trein en die van daarstraks was (surprise surprise) afgelast. Dus moest ik een trein naar wat verder nemen wat een wandeltocht inhoudt. En omdat ze hier aan ‘t werken zijn was er op plaatsen niet echt een onderscheid tussen fietspad en voetpad en de rinkelende fietsers hingen op een moment zo mijn keel uit dat ik wou dat ik kon wat die mens hier op ‘t einde doet.
Bijna een maand geleden trok ik met Tjeu richting Århus te Denemarken in de hoop de volgende nieuwe Deense revelatie te ontdekken. Nu, die trips zijn betaald en je wordt ginder goed verzorgd dus echt reden tot klagen is er niet. Op het feit dat er dit jaar absoluut niks te ontdekken viel na.
Het niveau lag over gans de lijn laag en als er al iets bovenuit stak haalde dat zelfs onze standaard niet (of was het een slechte kopie van iets dat we al kenden).
Maar de eerste avond programmeerden ze ginder zoals elk jaar (voor hen) buitenlandse bands. En de geprogrammeerde Belgen waren deze editie Madensuyu, Dez Mona en The Bear That Wasn’t.
Die eerste twee waren even degelijk als dat ze dat hier zijn, maar die laatste had ik enkel nog maar een paar jaar geleden gezien als voorprogramma van Kimya Dawson en was me eerlijk gezegd niet bijgebleven.
Ik wist wel dat dat hij bezig was met een project waarbij hij 365 dagen lang huiskamerconcerten geeft en met de fiets rondtrekt (de zot was tot in Denemarken gefietst) en dat die Tjeu van hierboven me al 100 keer had gezegd die CD te beluisteren.
Het was begod het tweede concert dat we ginder op Deense bodem zagen, maar het is nooit nog beter geworden. Voor wie van Bright Eyes, Nick Drake of Tom McRae houdt een absolute aanrader.
Dit doet mij zin krijgen in Dour. Zelfs al doen ze maar een eenmalige cash-in tour.
We spreken ergens tussen 1999 en 2000. Ik luisterde naar Pink Floyd en naar foute punkrock. Maar via een Brusselse vriendin leerde ik toen Atari Teenage Riot kennen en mijn wereld ging open.
Tot dat moment in mijn leven had je twee soorten mensen. Rockers, waar ik toe behoorde, die naar muziek met gitaren luisterden en als favoriete drug weed hadden, en johnny’s die naar elektronische muziek muziek luisterden en het meer voor speed of XTC hadden.
Maar toen met Atari Teenage Riot veranderde alles. Elektronische muziek, die sneller ging dan de natste droom van een johnny en tegelijk zoveel harder tegen de schenen van het establishment stampte dan al die punkgroepjes samen.
Die groep veranderde alles. En als geheim wapen gebruikten ze bepaalde tonen die menigten konden opzwepen en zo rellen konden veroorzaken.
Na meer dan 10 jaar onder Fuckhedz of Jef Pober en daarna onder mijn eigen naam te bloggen is het tijd voor een nieuw begin. Op timbroddin.be komt binnenkort iets portfolioachtig en hier ga ik proberen meer te posten dan voordien.
En om te beginnen het nummer van de tagline hierboven. Omdat ze één van de beste groepen zijn van de laatste tien jaar, en hun nieuwe CD zelfs nog genialer is dan die waar dit op stond. En die was al super geniaal.
